Zoeken
Fotografie - One zelfportret - frustration

Fotografie: One – geïnspireerd op U2

Voor de eindopdracht kunstzinnige fotografie aan het VAZOM te Kerkrade kregen we het nummer “One” van U2 als uitgangspunt. De opdracht: geef een eigen draai aan dit iconische lied. Niet letterlijk, maar gevoelsmatig. Mijn versie is persoonlijk en abstract: een visuele vertaling van hoe het verleden altijd met je meereist.

Het verhaal achter het werk

Er bestaan drie officiële videoclips van het nummer One, elk met een andere lading en symboliek:

  1. Anton Corbijn’s versie:
    De band rijdt in een Trabant door Berlijn. Deze versie suggereert een gesprek tussen een zoon en zijn vader over het feit dat de zoon hiv-positief is. Het beeld is donker en introspectief, met een rauwe sfeer die typerend is voor Corbijn.
  2. Mark Pellington’s versie:
    Hier zie je bloeiende bloemen, bizons en het woord One in allerlei talen. De bizonfoto’s zijn van kunstenaar David Wojnarowicz, die stierf aan aids. Deze clip voelt als een universeel gebed voor verbinding, verlies en menselijkheid.
  3. Phil Joanou’s versie:
    Een close-up van Bono in een bar, rokend en drinkend. Rauw en intiem, deze versie zoomt in op het individu: de mens achter het masker, verloren in gedachten en verleden.

 

De video van Mark Pellington staat helaas niet meer online. De andere 2 kun je hieronder bekijken.

Hoe is het tot stand gekomen?

Mijn serie van zes foto’s is abstract en dromerig. Ik vertaalde One als een innerlijk proces: het dragen van herinneringen, het worstelen met gevoelens van verlies, schuld of verlangen. Elk beeld staat voor een emotie of situatie waarin verleden en heden samenvloeien:

  • Silence – De verstilling na de storm.
  • Frustration – De onmacht die je van binnen opvreet.
  • Locked – Het gevoel gevangen te zitten in jezelf.
  • Crossroads – De twijfel bij het maken van keuzes.
  • Cry – Verdriet dat nauwelijks zichtbaar is, maar alles kleurt.
  • Hands – De poging tot verbinding, ondanks afstand of breuk.

 

De foto’s zijn gemaakt met lange sluitertijd en minimale nabewerking. Door beweging vast te leggen in plaats van te bevriezen, ontstaat er een zachte waas, alsof herinneringen zich vermengen met het nu. De serie speelt met transparantie en gelaagdheid — net als het lied zelf.

Video's